Ile twoje auto traci na wartości?

Auto traci najszybciej na początku, potem coraz wolniej. Podaj zapłaconą cenę, liczbę lat i dwie stawki — strona powie, ile zostaje, a ile znikło.

Twoje dane

Twój wynik

Wartość rezydualna—

Łączna utrata wartości—

Utracona część ceny—

Średnio na rok—Łączna utrata podzielona przez liczbę lat. To średnia: w pierwszych latach strata jest znacznie większa.

Średnio na miesiąc—

Strata w pierwszym roku—Stawka pierwszego roku zastosowana do zapłaconej ceny.

Wzór

Wartość rezydualna = cena × (1 − stawka pierwszego roku) × (1 − stawka kolejnych lat) do potęgi (lata − 1). Utrata wartości to różnica względem ceny.

Co zakłada to obliczenie

Że utrata wartości jest degresywna: stawka kolejnych lat działa co roku na to, co zostało, nigdy na cenę początkową.
Że „średnio na rok” jest naprawdę średnią z całego okresu. Strata w pojedynczym roku jest większa na początku i mniejsza na końcu.
Że stawki są twoje. Żadna nie jest tu twierdzona: utrata wartości zależy od marki, modelu, napędu, przebiegu i stanu rynku wtórnego.
Że stawki są ROCZNE, a nie łącznym spadkiem od ceny nowego auta. Polskie zestawienia podają zwykle to drugie, a to inna liczba.
Że przebieg, serwis i stan nie są polami. Wpływają na rzeczywistą utratę wartości, ale strona stosuje tylko podane stawki.
Że wynik jest projekcją, a nie wyceną. Ile warte jest konkretne auto, odczytasz z bazy rzeczywistych transakcji, a nie ze wzoru.
Że czas liczy się w pełnych latach. Zero lat zwraca zapłaconą cenę, bez utraty wartości.

To projekcja na podstawie twoich własnych stawek, a nie wycena twojego auta.

Pierwszy rok kosztuje najwięcej

Auto za 120 000 zł z 20% utraty w pierwszym roku traci 24 000 zł od razu. Po pięciu latach, przy 12% w kolejnych, zostaje 57 570,75 zł: łączna utrata sięga 62 429,25 zł, czyli 52,02% zapłaconej ceny.

Dlatego auto roczne albo dwuletnie tak bardzo zmienia rachunek: najcięższą pozycję zapłacił już ktoś inny.

Stawka stoi, strata maleje

Stawka kolejnych lat działa na to, co zostało, a nie na cenę początkową. Przy 12% drugi rok kosztuje 12% z 96 000 zł, trzeci 12% z 84 480, i tak dalej. W złotych strata kurczy się co roku, choć procent się nie rusza.

Dlatego wiersz „średnio na rok” jest średnią i niczym więcej: w przykładzie pokazuje 12 485,85 zł, podczas gdy pierwszy rok kosztował 24 000.

Stawka roczna a łączny spadek — dwie różne liczby

Polskie zestawienia podają zwykle spadek łączny od ceny nowego auta: tyle a tyle po trzech latach, tyle po pięciu. Ta strona chce stawek rocznych, a to nie to samo.

Mając liczbę łączną, można się cofnąć. Jeśli auto spadło do połowy wartości w pięć lat, stawka roczna to ta, która pomnożona przez siebie pięć razy daje 0,5 — czyli około 13% rocznie, a nie 10%, jak wyszłoby z prostego dzielenia.

Wpisanie łącznego spadku tam, gdzie strona oczekuje stawki rocznej, to najczęstszy sposób, żeby grubo się pomylić w tym rachunku.

Utrata wartości to nie amortyzacja

Oba słowa opisują spadek wartości, ale służą do czego innego. Amortyzacja należy do księgowości: to odpis, który firma zalicza w koszty od auta wpisanego do ewidencji, według własnych reguł i limitów. Utrata wartości to, ile rynek wtórny odda ci w dniu sprzedaży.

Ta strona liczy to drugie. O pierwszym nie mówi nic, a obie liczby nie mają powodu się pokrywać.

Projekcja, nie wycena

Strona stosuje stawki, które dostaje. Nie wie nic o twoim modelu, przebiegu, książce serwisowej ani o popycie na ten konkretny napęd — a to właśnie decyduje o wartości jednego określonego auta.

Żeby wiedzieć, ile warte jest to auto, potrzebna jest baza rzeczywistych transakcji. Żeby wiedzieć, ile kosztuje trzymanie go pięć lat zamiast trzech, wystarczy ta strona.

Najdroższa pozycja nie ma żadnej faktury

Utrata wartości nie jest fakturowana. Nie schodzi z konta, nie przychodzi po nią przypomnienie, nie widać jej na wyciągu — a przy wielu autach jest większa niż paliwo, ubezpieczenie i serwis razem wzięte.

Staje się widoczna raz, w dniu sprzedaży, i wtedy jest już za późno, żeby ją uwzględnić.