Maximale-huurcalculator

Twee verschillende poortwachters

De toets van de verhuurder is rekenkunde: een bruto jaarinkomen van minstens veertig keer de maandhuur, wat hetzelfde is als zeggen dat de huur niet boven 30 procent van het bruto mag uitkomen. In de Nederlandse vrije sector wordt die eis vaak uitgedrukt als drie tot vier keer de kale maandhuur aan bruto maandinkomen, wat op hetzelfde neerkomt. Ze houdt geen rekening met je studieschuld, je autolening of de kosten van de stad. Jouw eigen toets zou dat wél moeten doen, en daarom lopen de twee getallen hierboven vaak uiteen — en is het laagste het getal om naar te handelen.

Is het cijfer van de verhuurder de knellende grens, dan overbrugt een borgsteller of een hogere waarborgsom die vaak. Is je eigen budget de grens, dan overbrugt niets haar en is de woning simpelweg te duur.

De dertigprocentregel is een overblijfsel uit 1969

Ze kwam in het Amerikaanse woonbeleid terecht als definitie van betaalbaarheid en is daar onveranderd blijven staan, door vijftig jaar waarin woonlasten sneller stegen dan lonen. In Amsterdam, Utrecht, San Francisco of Londen is ze voor de meeste gewone salarissen onbereikbaar geworden, en ongeveer de helft van de huurders betaalt meer dan 30 procent. Haar als morele norm behandelen in plaats van als richtsnoer helpt niemand.

Wat telt is niet het percentage maar wat er overblijft. Veertig procent van een hoog inkomen kan meer ruimte laten dan 25 procent van een laag. Het cijfer om in de gaten te houden is het geld dat na huur, energie en schulden overblijft — en of dat eten, vervoer, verzekeringen en enige besparing dekt zonder krediet.

Huur is niet de woonlast

Energie, water, inboedelverzekering, parkeren, internet en eventuele servicekosten of huisdiertoeslagen horen bij wat het kost om er te wonen, en ze verschillen enorm per woning. Een appartement dat 150 euro goedkoper is maar waarbij servicekosten en energie apart komen, is vaak helemaal niet goedkoper. Vergelijk totaalbedragen, en vraag expliciet wat er in de servicekosten zit voordat je iets vergelijkt.

Erin trekken kost meer dan de eerste maand

Eerste maand vooruit plus een waarborgsom is de gebruikelijke combinatie; sinds de Wet goed verhuurderschap mag die borg in Nederland niet hoger zijn dan twee maanden kale huur. Daar komen soms bemiddelingskosten en altijd verhuiskosten bij. Die contante eis houdt meer verhuizingen tegen dan de maandhuur, en het loont het bedrag paraat te hebben voordat je begint te zoeken.

Wat je plafond verhoogt

Huur is een terugkerende verplichting die je één keer per jaar vastlegt, dus de knop is de huur zelf en niet je gewoontes. Een huisgenoot is de grootste enkele verandering die er is, doorgaans 35 tot 45 procent. Daarna: een langer huurcontract in ruil voor een lager tarief, verhuizen in het rustige seizoen in plaats van in de zomer, of een woning nemen die al een tijd te huur staat. Verhuurders onderhandelen veel eerder over leegstand dan over de prijs van een populaire advertentie. Ligt de huur onder de liberalisatiegrens, controleer dan ook of je recht hebt op huurtoeslag — dat verschuift de rekensom aanzienlijk.