Kalkulator FIRE

Datę wyznacza stopa oszczędzania, a nie pensja

Wynik, który jest sednem tej idei i przeczy intuicji, brzmi tak: liczba lat do niezależności zależy niemal wyłącznie od procentu wynagrodzenia netto, który oszczędzasz, i prawie wcale od kwoty. Ktoś oszczędzający 10 procent patrzy na cztery dekady. Przy 25 procentach to około trzydziestu dwóch lat, przy 50 procentach około siedemnastu, a przy 65 — bliżej dziesięciu. Powód jest taki, że większe oszczędzanie robi dwie rzeczy naraz: szybciej wypełnia kapitał i zmniejsza kapitał, którego potrzebujesz, bo cel jest wielokrotnością tego, co wydajesz.

Dlatego wydana w całości podwyżka nie przesuwa daty ani o dzień, a zaoszczędzona w całości przesuwa ją bardzo mocno. Inflacja stylu życia nie jest tu wadą charakteru; to po prostu najskuteczniejszy sposób, żeby odsuwać niezależność finansową w nieskończoność.

Co naprawdę mówi reguła czterech procent

Pochodzi z badań amerykańskich portfeli w trzydziestoletnich emeryturach i mówi, że wypłacanie czterech procent salda początkowego, waloryzowane co roku o inflację, przetrwało niemal każde historyczne okno trzydziestoletnie. Nigdy nie była prawem i niesie założenia warte poznania: horyzont trzydziestu lat, portfel z dużym udziałem akcji oraz historia rynku amerykańskiego, która należy do najlepszych na świecie i nie musi się powtórzyć.

Przy emeryturze trwającej czterdzieści czy pięćdziesiąt lat większość osób planujących poważnie przyjmuje między trzema a trzema i pół procenta, co znacznie podnosi cel — przy trzech procentach twoja kwota to 33-krotność wydatków, a nie 25. Pole stopy wypłat jest po to, żebyś zobaczył, ile to kosztuje w latach.

Coast FIRE, czyli kamień milowy osiągany najwcześniej

Istnieje moment, w którym już zainwestowane pieniądze same urosną do pełnej emerytury na twoje sześćdziesiąte piąte urodziny, bez dokładania choćby złotówki. To wyraźnie inna wolność niż pełna niezależność: nadal pracujesz, ale tylko tyle, żeby pokryć dzisiaj, i możesz wybrać gorzej płatną pracę, którą wolisz. Zwykle przychodzi dekadę albo więcej przed główną kwotą i warto znać jego datę.

Gdzie ta arytmetyka jest optymistyczna

Gładka średnia stopa zwrotu ukrywa ryzyko kolejności: zła dekada na początku wypłat szkodzi znacznie bardziej niż ta sama dekada później, a średnie tego nie pokażą. Do tego w Polsce dochodzi 19-procentowy podatek od zysków kapitałowych, którego nie ma w żadnym amerykańskim modelu — oszczędzanie w ramach IKE i IKZE to jedyny sposób, żeby go legalnie ominąć, i przy trzydziestoletnim horyzoncie różnica jest ogromna. Wiek emerytalny wynosi 60 lat dla kobiet i 65 dla mężczyzn, więc kto kończy pracę wcześniej, finansuje te lata w całości sam.

Ubezpieczenie zdrowotne po odejściu z pracy

To pozycja, którą polskie plany wczesnego zakończenia pracy pomijają najczęściej. Składka zdrowotna jest opłacana za ciebie, dopóki pracujesz. Po odejściu tracisz prawo do świadczeń NFZ po ustawowym okresie ochronnym, chyba że zgłosisz się do ubezpieczenia dobrowolnego, zostaniesz zgłoszony jako członek rodziny albo zachowasz jakąś formę aktywności zawodowej. Dobrowolne ubezpieczenie kosztuje realne pieniądze co miesiąc i należy do twoich rocznych wydatków, a nie do przypisów.

Wydatki to dźwignia, którą kontrolujesz

Z danych powyżej stopa zwrotu jest zgadywana, a pensja to w dużej mierze decyzja kogoś innego. Roczne wydatki to jedyna rzecz, którą naprawdę możesz zmienić, i przesuwa ona wynik dwukrotnie. Ograniczenie o 2 000 zł miesięcznie dokłada 24 000 zł rocznie do oszczędności i jednocześnie zdejmuje 600 000 zł z celu liczonego jako 25-krotność. Nic innego w tym modelu nawet się do tego nie zbliża.